پرموجى از معنويت مشاهده مىشود كه ساحلش ناپيداست و سفرى ديده مىشود كه پايانش مهمانى حضرت حق است و هر كس به طور عادى لايق اين مهمانى نيست . مهمان بايد داراى شرايطى باشد كه لياقت حضور براى او محقق گردد و آن شرايط يا آن مقدمات به فرمودهء امام صادق عليه السلام غسل فكر و نفس با توبهء خالص است و پوشيدن لباس صدق و صفا و خضوع و خشوع . در اينجا لازم است به واقعيت‌هاى اين سفر و مناسك آن اشاره رود تا بر زائران بيت يا در حقيقت زائران صاحب بيت معلوم شود كه كجا مىروند و براى چه مىروند و به خاطر كه مىروند . در اين زمينه ناصر خسرو قصيدهء زيبايى دارد كه ذكر آن قصيده بدون سود نيست . حاجيان آمدند با تعظيم * شاكر از رحمت خداى كريم آمده سوى مكه از عرفات * برده لبيك عمره از تعظيم يافته حج و عمره كرده تمام * بازگشته به سوى خانه سليم من شدم ساعتى به استقبال * پاى كردم برون زحد گليم مرمرا در ميان قافله بود * دوستى مخلص و عزيز و كريم گفتم او را بگوى چون رستى * زين سفر كردن به رنج و به بيم شاد گشتى از آن كه حج كردى * چون تو كس نيست اندرين اقليم بازگوتا چگونه داشته‌اى * حرمت آن بزرگوار حريم چون همى خواستى گرفت احرام * چه نيت كردى اندر آن تحريم جمله بر خود حرام كرده بدى * هر چه مادون كردگار عظيم گفت نى ، گفتمش زدى لبيك * از سر علم و از سر تعظيم